Οι GRAVEYARD κυκλοφόρησαν το έβδομο στούντιο άλμπουμ τους, Fever, και ανοίγουν τον δίσκο με το «Back From The Grave», ένα κομμάτι που λειτουργεί σαν ξεκάθαρη δήλωση πρόθεσης. Η σουηδική τετράδα στρέφεται ξανά στη συνάντηση heavy psych, blues και hard rock που έκανε τον ήχο της αναγνωρίσιμο, χωρίς όμως να αντιμετωπίζει αυτές τις επιρροές σαν έκθεμα. Το νέο υλικό έχει την πίεση και την αμεσότητα μιας μπάντας που θέλει να κινήσει τον χώρο.
Το «Back From The Grave» δίνει τον τόνο
Το εναρκτήριο τραγούδι στηρίζεται σε επίμονο groove, πυκνό fuzz και ένα rhythm section που δεν περιορίζεται σε συνοδευτικό ρόλο. Το lyric video ακολουθεί σκόπιμα vintage αισθητική, όμως η μουσική ενδιαφέρεται λιγότερο για τη νοσταλγία και περισσότερο για τη φυσική ορμή.
Αυτό είναι κρίσιμο για τους GRAVEYARD. Η δισκογραφία τους αντλεί σταθερά από παλιότερες φόρμες, αλλά η μπάντα είναι πιο πειστική όταν τις μετατρέπει σε πρώτη ύλη αντί να τις φορά σαν κοστούμι. Στο «Back From The Grave» η blues βάση είναι εμφανής, όμως η επίθεση είναι πιο κοφτή και οι χαμηλές συχνότητες σπρώχνουν το κομμάτι με σύγχρονο βάρος.
Η άμεση απάντηση στο 6
Το Fever ακολουθεί το πιο εσωστρεφές 6 του 2023. Ο νέος δίσκος κοιτάζει προς τα έξω. Τα εννέα τραγούδια προτιμούν τα riffs, τις συμπαγείς δομές και την αίσθηση ότι τέσσερις μουσικοί αντιδρούν ο ένας στον άλλον σε πραγματικό χρόνο. Οι πιο αργές στιγμές διατηρούν τη soul ένταση της μπάντας, αλλά η συνολική κατεύθυνση είναι βαρύτερη και πιο άμεση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γωνίες έχουν λειανθεί. Η έλξη των GRAVEYARD βρίσκεται ακριβώς στην τριβή: σε μια φωνή που μπορεί να ακούγεται κουρασμένη και επείγουσα μέσα στην ίδια φράση, σε κιθάρες που λικνίζονται αντί να βαδίζουν και σε ενορχηστρώσεις που αφήνουν χώρο στο groove να αναπνεύσει.
Παραγωγή που κρατά τον ζωντανό παλμό
Τη μίξη ανέλαβε ο Pelle Gunnerfeldt, ενώ το mastering έγινε από τον Robin Schmidt στο 24-96 Mastering. Η παραγωγή δίνει όγκο στην τετράδα χωρίς να ισοπεδώνει τις δυναμικές της. Αντί να τοποθετεί κάθε όργανο στη μέγιστη ένταση, αφήνει τα τραγούδια να συσσωρεύουν πίεση και να την απελευθερώνουν.
Η προσέγγιση ταιριάζει σε έναν δίσκο που θέλει να ακούγεται κοντά στη σκηνή. Οι κιθάρες παραμένουν τραχιές, τα τύμπανα κρατούν την ανθρώπινη κίνηση και το μπάσο αναλαμβάνει κάτι περισσότερο από υποστήριξη. Ακόμη και όταν οι ενορχηστρώσεις ανοίγουν, δεν χάνεται η αίσθηση ότι τέσσερις μουσικοί οδηγούν το ίδιο σώμα μουσικής.
Εννέα κομμάτια χωρίς περιττές κινήσεις
Η σειρά των τραγουδιών ξεκινά με το «Back From The Grave» και συνεχίζει με «Tongue Tied», «A Better Cut (Note To Self)», «Year Of The Horse», «A Means To An End», «Time To Tell», «Don’t Shoot!», «Room Tempered» και το κλείσιμο «Dead Note». Η ροή ισορροπεί ανάμεσα σε άμεσο, σκληρό υλικό και πιο αργές στροφές που δίνουν συναισθηματική αντίθεση.
Το εξώφυλλο σχεδίασε ο Ολλανδός καλλιτέχνης Maarten Donders. Η οπτική του γλώσσα συνδέεται με τη θερμότητα, την κίνηση και την ανησυχία του άλμπουμ, χωρίς να προσπαθεί να υποκαταστήσει την ατμόσφαιρα των τραγουδιών.
Ο νέος κύκλος περνά από τη σκηνή
Οι GRAVEYARD συνοδεύουν την κυκλοφορία με εμφανίσεις στη Σκανδιναβία, μεταξύ άλλων μαζί με τους BLUES PILLS, πριν από έναν ευρύτερο ευρωπαϊκό και βρετανικό κύκλο περιοδειών μέσα στο 2027. Το πρόγραμμα ταιριάζει σε υλικό που σχεδιάστηκε γύρω από τη συλλογική ενέργεια και αναμένεται να αποκτήσει ακόμη περισσότερο βάρος μπροστά σε κοινό.
Το Fever δεν ζητά από τον ακροατή να επιλέξει ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν της μπάντας. Ενώνει τα δύο: heavy blues στη βάση, ψυχεδελικά χρώματα στις άκρες και έναν άμεσο rock δίσκο στο κέντρο. Οι GRAVEYARD δεν επιστρέφουν από κάπου· παίζουν απλώς με την ένταση που κάνει τον τίτλο να μοιάζει αναπόφευκτος.
