Οι Distant παρουσιάζουν ακόμη ένα κομμάτι από το επερχόμενο Into Despair με το «The Shallow Gaze», στο οποίο συμμετέχει ο Darius Tehrani των Spite. Η συνεργασία ενώνει δύο από τις πιο επιθετικές φωνές του σύγχρονου deathcore σε ένα τραγούδι που περιστρέφεται γύρω από τη δυσπιστία, την αυτοαμφισβήτηση και την εξαντλητική ανάγκη να αποδείξεις ότι ο πόνος σου είναι πραγματικός.

Η μουσική πλευρά παραμένει απόλυτα σωματική: χαμηλοκουρδισμένο βάρος, hardcore κίνηση και ρυθμικά χτυπήματα που δεν αφήνουν χώρο για χαλάρωση. Η παρουσία του Tehrani, όμως, δεν λειτουργεί απλώς ως επιπλέον δόση έντασης. Κάνει το τραγούδι να μοιάζει με σύγκρουση φωνών και ενισχύει το αίσθημα εσωτερικής πίεσης.

Όταν η ευαλωτότητα γίνεται ανταγωνισμός

Το θέμα του τραγουδιού είναι ιδιαίτερα συγκεκριμένο. Το «The Shallow Gaze» εξετάζει τι συμβαίνει όταν η εξομολόγηση παύει να δημιουργεί σύνδεση και μετατρέπεται σε σύγκριση. Η παράνοια, το σύνδρομο του απατεώνα και ο φόβος ότι η ειλικρίνεια θα μετρηθεί απέναντι στον πόνο κάποιου άλλου βρίσκονται στον πυρήνα του.

Αυτό δίνει στη βία της ενορχήστρωσης σαφή κατεύθυνση. Δεν πρόκειται για γενικευμένο θυμό, αλλά για την πίεση που γεννιέται όταν κάποιος προσπαθεί να υπερασπιστεί την εμπειρία του και ταυτόχρονα αμφιβάλλει αν οι γύρω του ακούν με καλή πίστη.

Ένα ακόμη βήμα προς το Into Despair

Το single ακολουθεί το «Flesh & Nails» και προετοιμάζει το έδαφος για το Into Despair, που αναμένεται στις 6 Νοεμβρίου. Ο δίσκος παρουσιάζεται ως ένα έργο γύρω από τις προσωπικές μάχες, την απώλεια και τη συλλογική εμπειρία του πένθους, χωρίς να εξωραΐζει τις σκοτεινές πλευρές τους.

Οι συμμετοχές ενισχύουν αυτή τη συλλογική διάσταση. Εκτός από τον Tehrani, στον δίσκο εμφανίζονται μουσικοί που συνδέονται με τους Suffocation, The Last Ten Seconds of Life, Varials και CELL. Οι Distant φαίνεται να χρησιμοποιούν αυτές τις διαφορετικές φωνές για να διευρύνουν τόσο το συναίσθημα όσο και το ηχητικό πεδίο του άλμπουμ.

Πίεση, κίνηση και έλεγχος

Η δύναμη του «The Shallow Gaze» βρίσκεται στην ισορροπία ανάμεσα στην ωμή ισχύ και στον ελεγχόμενο ρυθμό. Τα περάσματα αφήνουν τις φωνητικές εναλλαγές να αλλάζουν τη θερμοκρασία του κομματιού, ενώ το groove λειτουργεί ως κινητήρας και όχι ως ανάπαυλα.

Για όσους γνωρίζουν τους Distant κυρίως μέσα από την ακραία πυκνότητα του ήχου τους, το νέο υλικό δείχνει μια προσπάθεια να γίνει αυτή η πυκνότητα πιο ακριβής. Τα riffs παραμένουν ασφυκτικά, αλλά υπηρετούν ένα συγκεκριμένο ψυχολογικό πρόβλημα αντί να σχηματίζουν απλώς έναν αδιαπέραστο τοίχο.

Η συνέχεια στη σκηνή

Η περίοδος του άλμπουμ συνοδεύεται από ζωντανή δραστηριότητα, κάτι που ταιριάζει σε ένα τραγούδι χτισμένο πάνω στη συλλογική αντίδραση. Οι παύσεις, οι εκρήξεις και η ανταλλαγή των φωνών μοιάζουν ήδη σχεδιασμένες για μια αίθουσα που κινείται σαν ένα σώμα.

Το «The Shallow Gaze» δεν προσφέρει εύκολη κάθαρση. Παραμένει μέσα στην αμηχανία μιας ευαλωτότητας που μπορεί να μετατραπεί σε ανταγωνισμό. Αυτή η άλυτη ένταση είναι ακριβώς εκείνη που δίνει στο κομμάτι το δάγκωμά του και το κάνει πειστικό κεφάλαιο στον δρόμο προς το Into Despair.